Η επιλογή - страница 2

●

Στοχαστική φαντασία και δημιουργία

Οριζόντια κίνηση από το εσωτερικό φως προς την περιφέρεια

●

Στοχαστική φαντασία και καταστροφή

Η κάθετη κίνηση είναι η επιστροφή στον εαυτό μας, από την περιφέρεια και τον εξωτερικό στον εσωτερικό κόσμο, μέσα από το σπινθηροβόλο σκοτάδι στο εσωτερικό φως, στο ανάλαφρο δίδυμό μας, στη γέννηση του Θεού μέσα μας.

Οι οραματιστές, οι οποίοι είναι ελάχιστοι, συγχωνεύονται με το φως, διαλύονται σε αυτό. Αλλά δεν εξαφανίζονται, γιατί η εξαφάνιση στο φως οδηγεί στη σχιζοφρένεια, για την οποία τόσο αρέσκονται να μιλούν οι ορθολογιστές και οι πολέμιοι της μεταφυσικής. Εδώ εννοούμε τη διάλυση, η οποία αποτελεί μύηση. Οι παράλληλοι κόσμοι γίνονται προσιτοί σε αυτούς, γίνονται η πραγματικότητά τους.

Η εμπειρία των οραματιστών, από τη μία πλευρά, μας δείχνει την ύπαρξη αυτού που δεν μπορούμε να δούμε με τα μάτια μας. Από την άλλη, όμως, η εμπειρία τους δίνει αφορμή στους ορθολογιστές να ονομάσουν τα πάντα μυθοπλασία. Συγχέουν, επίσης, την οραματική φαντασία με τη στοχαστική φαντασία, η οποία, σε αντίθεση με την πρώτη, είναι διαθέσιμη σε όλους τους ανθρώπους, χωρίς διαλογισμό ή χορό.

Θα ήθελα, επίσης, να τονίσω ότι συχνά πιστεύεται ότι οι οραματιστές σε μια τέτοια κατάσταση έμπαιναν υπό την επήρεια ναρκωτικών ουσιών. Όπως σε κάθε χώρα θρησκεία ή εθνικότητα, πάντα υπήρχαν άνθρωποι που έβγαζαν το ψωμί τους ζητιανεύοντας, ενώ στην Ανατολή πολλοί από αυτούς προσποιούνταν ότι ήταν μάντες του μέλλοντος ή Σούφι, μαζεύοντας έτσι χρήματα για όπιο ή χασίς. Επίσης, η πνευματική μέθη στη μετάφραση των πηγών συχνά γραφόταν απλώς ως μέθη (hamr). Αλλά το «hamr» είναι ένας όρος στον ισλαμικό νόμο που δηλώνει μεθυστικές ουσίες, η χρήση των οποίων απαγορεύεται αυστηρά για τους μουσουλμάνους. Αυτές οι παρεξηγήσεις είχαν αρνητικό αντίκτυπο στην κοινή γνώμη για τους Σούφι.

Τώρα, ας εξετάσουμε ποια είναι τότε η κάθετη κίνηση μέσω της στοχαστικής φαντασίας. Ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης με το εσωτερικό του φως, το εσωτερικό του δίδυμο, το σώμα παύει για ένα άτομο να είναι εμπόδιο, φυλακή για την ψυχή κατά τη διάρκεια της ζωής του, γίνεται ναός για την ψυχή, η οποία μετά τη μύηση πρέπει να επιστρέψει στην περιφέρεια, να αντιμετωπίσει ξανά το σκοτάδι, αλλά να μην το φοβάται πλέον.

Ένας τέτοιος άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχει μοίρα, ότι ο ίδιος είναι υπεύθυνος για τη ζωή του, ότι η αιωνιότητά του βρίσκεται στη δημιουργία, ότι αποφασίζει ο ίδιος με τι θα γεμίσει την πορεία του μέχρι τον θάνατο του σώματος. Έχει επιστρέψει στο φως, έχει συγχωνευτεί με αυτό, έχει διαλυθεί σε αυτό, είναι το φως, και το φως είναι αιώνιο.

Οι σκεπτικιστές θα πουν: «Αλλά τότε γιατί χρειάζεται σώμα; Γιατί χρειάζεται ζωή; Γιατί χρειάζεται να δημιουργεί; Γιατί τότε οι γιατροί θεραπεύουν τους ανθρώπους; Γιατί να υποφέρουν μέσα σε ένα σωματικό κέλυφος, όταν είναι ευκολότερο να αυτοκτονήσουν και να απελευθερώσουν το φως;». Όμως, το φως από τη φύση του μόνο δημιουργεί και το σώμα δεν αποτελεί πλέον εμπόδιο γι' αυτό, όπως πριν, το φως είναι ελεύθερο κατά τη διάρκεια της ζωής του σώματος. Το σώμα γίνεται ένα χωνευτήρι, ένα μέσο για την πραγματοποίηση των μορφών του «Mundus imaginalis» στον κόσμο μας. Δεν είναι παραμύθι, δεν είναι φαντασίωση, είναι αυτό που βλέπουμε καθημερινά, από ένα μπουκάλι με νερό στο τραπέζι μας μέχρι τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις μεταξύ χωρών.