Η επιλογή - страница 4

Όταν το ίδιο το άτομο αρρωσταίνει από μια σοβαρή ασθένεια, συνειδητοποιεί τη θνητότητα του σώματός του και αρχίζει να αναζητά το αιώνιο φως για να συγχωνευτεί. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ακόμη και ένας άπιστος άνθρωπος, όταν αντιμετωπίζει την απειλή του θανάτου των συγγενών του, αρχίζει να προσεύχεται και να πιστεύει. Για τον ίδιο και τους συγγενείς του, αυτή είναι ένα είδος εσωτερικής εσχατολογίας, μια εμπειρία «θανάτου», που του δίνει τη δυνατότητα να ζήσει συνειδητά.

Όπως γράφει ο Παναγιώτης Δόικος: «Πρόκειται για το χωροχρόνο ενεργοποίησης της δυνατότητας να δημιουργηθεί μια άλλη ζωή, σύμφυτη με την κίνηση υπέρβασης της περιοριστικής - απειλητικής συνθήκης του μηδενός: Η ζωή της αυθυπέρβασης12».

Οι σκεπτικιστές θα πουν ότι εδώ είναι ο ίδιος ο φόβος του θανάτου που τον οδήγησε στο φως. Τελικά, είναι ο φόβος του θανάτου και όχι η απουσία του που οδηγεί στη συνειδητοποίηση; Στην προκειμένη περίπτωση, ωστόσο, πρόκειται για μια θεραπεία σοκ. Είναι όπως όταν κάποιος φοβάται τους ανθρώπους άλλης εθνικότητας και τον βάζουν στο ίδιο δωμάτιο μαζί τους· ποτέ δεν είχε προσπαθήσει να γνωρίσει την κουλτούρα τους, αλλά τώρα εξαναγκάζεται. Είναι τρομοκρατημένος, αλλά δεν έχει άλλη επιλογή. Τελικά, συνειδητοποιεί ότι δεν είναι επικίνδυνοι και η επικοινωνία μαζί τους του ανοίγει νέους ορίζοντες.

Παρόμοιο πράγμα συνέβη κατά τη διάρκεια της πανδημίας: ο φόβος του θανάτου επιβλήθηκε στην έλλειψη χώρου με την υπερβολή του χρόνου. Πολλοί άνθρωποι εκείνη την εποχή ήρθαν στο εσωτερικό φως και άρχισαν να δημιουργούν. Αναγκαστικά, σταμάτησε «ο τροχός» και αυτό βοήθησε τους «σκίουρους» να κοιτάξουν γύρω τους και να εξερευνήσουν τον «χώρο» πέρα από αυτόν.

Το φως, ένας σβώλος ενέργειας, η ψυχή, πέφτει για λίγο σε μια σωματική φυλακή και μετά επιστρέφει στη «βάση» της. Μπορεί η ψυχή να φοβάται να επιστρέψει στην ελευθερία, αν το σώμα αποτελεί γι' αυτήν φυλακή; Όχι. Αυτό σημαίνει ότι ασυνείδητα ένα τέτοιο άτομο θα ακολουθήσει τον δρόμο της καταστροφής του σώματός του και του περιβάλλοντος κόσμου

Μπορεί η ψυχή να νοσταλγεί το σώμα, αν αυτό είναι ναός γι' αυτήν, και να φοβάται τον αποχωρισμό από το σώμα, το οποίο τη βοηθά να ενσαρκώνει τις μορφές του κόσμου της; Ναι. Ένα τέτοιο άτομο θα δημιουργήσει, θα φροντίσει το σώμα του, τον περιβάλλοντα κόσμο, τον πλανήτη.

Πιστεύω ότι η μετάλλαξη και η διαστρέβλωση συμβαίνουν με τον ακόλουθο τρόπο.

Όσο πιο κοντά βρίσκεται το ημερινό καθεστώς στο εσωτερικό φως, τόσο πιο δημιουργικό είναι. Σε αυτό το καθεστώς, από πιθανό θύμα του θανάτου ο άνθρωπος γίνεται δημιουργός της ζωής. Οι περισσότεροι άνθρωποι τείνουν να βλέπουν την αιτία όλων όσων συμβαίνουν σε αυτούς, στην κοινωνία και στους άλλους. Ο Θεός, ο πρόεδρος, οι υπουργοί, οι αξιωματούχοι, οι πλούσιοι, οι γονείς, τα παιδιά, οι πρόγονοι, ο θάνατος είναι υπαίτιοι για ό,τι συμβαίνει στη ζωή του. Και το πεπρωμένο του θύματος είναι η τιμωρία και η υπακοή. Η θέση του ηρωικού μύθου είναι: ο άνθρωπος να γίνει ο συγγραφέας των γεγονότων - αυτό είναι το νόημα του ηρωισμού. Ο συγγραφέας δεν παραλύει από τον θάνατο· δημιουργεί: π.χ. αγαπάει, κάνει ανακαλύψεις για το καλό της ανθρωπότητας, γράφει βιβλία, φυτεύει δάση, ενσταλάζει αξίες στα παιδιά του, δίνει νερό σε αδέσποτες γάτες. Και αυτό είναι εφικτό μόνο με την κίνηση του «ανεμοστρόβιλου» προς το εσωτερικό φως.

Το ημερινό καθεστώς είναι ένας τρόπος διαχωρισμού, αλλά για να διαχωρίσει κανείς, πρέπει να είναι σε θέση να διακρίνει κανείς σαφώς το φως από το σκοτάδι, το καλό από το κακό. Η μεταφυσική γνώση φαίνεται περιττή και επιβλαβής, όταν ο άνθρωπος απομακρύνεται από το φως, και σήμερα έχει γίνει, επίσης, και ασύμφορη. Για παράδειγμα, ο ορθολογισμός από μόνος του δεν έχει τίποτα κακό, αλλά η διαστρέβλωσή του οδηγεί στον μηδενισμό, «ο ριζικός θετικισμός γίνεται τελικά ριζικός αρνητισμός»