КИТОБИМ - страница 2

Етти ёшимда отам «Муз спорти саройи»га олиб боргандилар.

У ерда фигурали учиш спортчилари иштирокида томоша бўлганди. Томошадаги кўп нарсалар эсимда йўғ-у, лекин бир бадиий кўриниш миямда муҳрланиб қолган...

Оқ кўйлак кийган рус қизи билан оқ яктак кийган ўзбек йигити муз устида рақс туша бошлашганда, томошабинлар жим бўлиб қолишганди...

* * *

Аввалига қиз йигитга эътибор бермасликка ҳаракат қилади. У атрофни томоша қилаётгандек оҳиста айлана бошлайди, осмонларга парвоз қилмоқчи бўлган оққуш каби.

Унинг чиройли ҳаракатларини ўғринча кузатаётган йигит эса аста қизнинг ёнига келиб қўлини узатади. Қиз бир нафас нима қилишни билмай тўхтаб қолади, кейин ҳайрон бўлиб йигитнинг кўзларига қарайди. Йигит ёқимли жилмаяди.

Қиз хаёлига келган қарама-қарши мулоҳазалардан уялиб ерга қарайди. Лекин йигитнинг қўлини жавобсиз қолдирмайди, бармоқларини унинг кафтига қўяди. Ва улар мусиқага ҳамоҳанг музда аста сузиб кетишади.

Мусиқа тезлашгани сари улар такрорланмас шаклларни намойиш қилишар экан, энг мураккаб ҳаракатларни ҳам енгилгина бажаришларига сабаб йигит чиндан ҳам қизни ёқтирарди. Қиз ҳам унга бепарво эмасди шекилли, унинг ҳар бир ҳаракатига чиройли табассум билан жавоб берарди.

Шу тобда муз устида улар ёнма-ён энг бахтли инсонлар эдилар.

Майин оҳанглар тугашига оз қолганда, қиз хайрлашишга мажбур эканига ишора қилади.

Йигит вазиятни тушунади ва улар муз майдонининг қоқ ўртасида ажралишади.

Қиз йигитга қўлини силкиганча чекинар, йигит ҳам ўзи билан ўзи курашиб, лекин бошқа чора йўқлигидан индамай ортга қайтарди. Лекин жисман узоқлашганлари сари диллар бир-бирига яқинлашаверарди.

Шу пайт чироқлар хира тортиб, зулматли чегара пайдо бўлади. Ахир йигит ўзбек, қиз эса рус эди-да. Урф-одатлари турли бўлган миллатларнинг ораси қанчалик узоқ ва ўртада чегара бўлса, шунчалик яхши-да!..

Йўқ! Йигит бундай ҳолатга чидаб туролмайди. У исён қилади. Қиз томонга дадил талпинади. Чегарани босиб ўтиб қизни бағрига босади.

Замон бундай шармандали воқеани ҳазм қила олмай, шу заҳотиёқ исён қилган йигитни ҳамда удумни бузиб шарманда бўлган қизни жазолашга қарор қилади. Яъни чор-атрофдан янграётган даҳшатли мусиқа қочиб кетаётган исёнчиларни таъқиб этади.

Қандайдир куч қизни осмонга отиб юборар, йигит эса уни тутиб қолар, парча-парча бўлишидан сақларди. Лекин мусиқа қизни яна чирпирак қилиб айлантиради. Яна кўтариб ерга урмоқчи бўлади. Шунда у қўлларини йигитга узатади. Йигит чаққонлик билан қизнинг қўлларидан тутиб, яна зулматдан тортиб олади. Яна айланиш. Яна таъқиб...

Удум, урф-одат ва қонун уларни айиришга ҳаракат қилгани сари, ёшлар бир-бирига интилишдан тўхтамайдилар.

Бир маҳал қаттиқ товуш – бехато отилган ўқ – қизга тегади. Шунда қиз йигитга бир талпинади-ю, танаси заифлашиб қолади. Йигит аввалига яраланган қизнинг ойдек эгилиб қолганини билмайди. Лекин юраги бир нимани сезгандек бироз тезликни камайтиради, чиройли ҳаракатлар билан севгилисини авайлаб тиззасига олади ва тикилиб қарайди. Қиз йигитга сўнгги бор қарайди-ю, бутунлай жонсизланиб қолади.

Йигит кўзларига ишонмайди, қизнинг юзини, сочини силаб кўради, аммо жавоб бўлмагач, худди севгилисини уйғотиб юборишдан қўрққандек оҳиста музга қўяди. Шу пайт иккинчи ўқ янграйди. Йигит тик туриб бир силкинади, лекин йиқилмайди. Мамнун ҳолда тиз чўкади ва қизнинг қўлини тутганча жонсиз ҳайкалга айланади.