КИТОБИМ - страница 5

Қаватли уйларни айланиб ўтиб, ўзи ўқийдиган мактаб орқасига етиб келди. Офтоб тиғида юриб келгани учунми ёки ўта ҳаяжонланганиданми, жуда терлаб-пишиб кетганди.

У керакли жойга етиб келгач, атрофга диққат билан разм солди. Ҳеч ким йўқлигига ишонч ҳосил қилгач, «Лаънати ойна!» – деб шивирлади-да, ердан тош олди. Иккинчи қаватдаги деразаларга қаради, чил-чил қилиш мақсадида айнан энг катта ойнани мўлжалга олди. «Мана ҳозир ичимдаги ҳамма азоблардан қутиламан!» – ўйлади у...

Шу пайт «Ўғлим!» деган қаттиқ хитобдан чўчиб кетди. Ўгирилиб қараса, ортида соч-соқоли оппоқ чол турарди, уни кўриб Қаҳҳор ажабланди: «Ахир ҳозиргина ҳеч ким йўқ эди-ку! Қаердан пайдо бўлди бу одам?..» – ўйлади у.

Саришта кийинган, ҳикояларда кўпинча нуроний деб тасвирланадиган отахон аста келиб, Қаҳҳорнинг қўлидан тошни олди ва нарироққа ирғитиб юборди:

– Тушунмадим, болам, нима қилмоқчисан? Тошни деразага отиб, ойнани синдирмоқчимисан? – деб сўради. Сўради-ю, ўсмирнинг ўта жиддий қиёфада турганини кўриб, ҳайрон қолди. Одатда шўх болалар бундай ҳолатларда тирақайлаб қочган бўларди. Бу эса қимирламай жойида турарди.

Ота қаттиқроқ гапириб қўйганидан бироз хижолат чекди шекилли, энди юмшоқроқ муомала қилди:

– Юр, болам, анави саданинг соясига ўтайлик: ўша ерда сўри бор, ўтириб гаплашиб оламиз, – деди. Бу таклифни у шундай оҳангда айтдики, бола монелик кўрсатишга сабаб тополмади, беихтиёр кекса кишининг ортидан юрди.

«Ҳа, билдим... Бу одам ана шу дарахтлар орасида ўтирган экан-да, мен эса уни пайқамаганман», – деб ўйлади Қаҳҳор.

Ота чойнакдан чой қуйиб болага узатди:

– Чанқагандирсан?.. Мана, илиқ чой. Ич.

Қаҳҳор енгил шабада эсиб турган, соя-салқин жойдаги сўрига ўтирди. Кўк чойни ичди-да, «Раҳмат» деб, пиёлани дастурхон устига қўйди. Ариқда шилдираб оқаётган сувга қараб, бироз хаёлга берилди.

Кўз-қошлари қоп-қора ўсмир боланинг хотиржам ўтириши, баъзида эса хўрсиниб қўйиши чолни янада қизиқтириб қўйди:

– Нимага ойнани синдирмоқчи бўлдинг? Бирон-бир сабаби борми?

– Ҳа, бор! – дадил жавоб берди Қаҳҳор. Аммо отанинг маъноли кўзларига қараб сўради: – Сизга рост гапирайми ёки ёлғон?

– Албатта, рост гапир, болам.

– Рост айтсам ишонмайсиз-да, ёлғон гапирсам дарров ишонасиз...

– Ия, буёғи қизиқ бўлди-ку... – ҳайрон бўлди ота. – Сен аввал рост гапир, кейин ўйлаб кўраман ишониш-ишонмасликни.

Қаҳҳор бироз ўйланиб қолди, воқеани эслади шекилли, қовоқлари уюлди.

– Бундан бир ой аввал, ўқув йили тугай деб қолганда ишкал бўлганди... Иккинчи қаватда, йўлак охирида катта дераза бор. – Мактаб томонга ишора қилди у. – Ана! Ана шу нақшли бетон орқасидаги дераза! Кўряпсизми, бу дераза бошқаларига қараганда каттароқ, деярли полдан шифтгача келади. Шу деразанинг ёнида синфхонамиз бор.

Ўша куни, учинчи дарсдан кейин катта танаффус бўлгани учун ўқувчилар синфдан чиқишиб, одатдагидек кимдир ошхонага, кимдир ҳовлига, кимдир дам олиш хонасига, хуллас, ҳамма ҳар ёққа тарқаб кетди.

Мен, Санжар, Собир, Шокир биргаликда нималардир ҳақида гаплашиб-кулишиб синфдан охирги бўлиб чиқдик. Кайфиятимиз жуда яхши эди. Шу пайт Санжар ўзича ҳазиллашиб: «Урааа! Яқинда таътил! Йўқолсин иккичилар!» – деб мени итариб юборди ва ўзи нарироққа қочди. Одатда мен бундай ҳазилга дарров жавоб қайтарардим – қувиб етиб, таъзирини берган бўлардим. Лекин яқинда жанжал бўлиб ўтгани, ота-онам директордан яхшигина дашном эшитишгани учун ўзимни босдим: «Ҳали мендан кўрасан!» – деб қўя қолдим холос.